BOEKetje onderwijs

Lieve Birsen

Laat mij jou eerst en vooral danken. Omdat ik jou mocht leren kennen door jouw boek. Maar ook omdat je op jouw manier een van de grootste misvattingen over autisme hebt weerlegd. ‘Welk misverstand?’ zul je nu misschien wel denken. Wel, het idee dat mensen met autisme niet in staat zijn tot gevoelens. Want, Birsen, die gevoelens die jij in jouw boek laat spreken, zijn eerlijk en zeer intens. Zo intens, dat de lezer jouw angst om twee keer geïsoleerd te zijn, soms kan voelen. Twee keer geïsoleerd, inderdaad. Enerzijds geïsoleerd in een samenleving die de mensen voortdurend op een dubbelzinnige manier benadert, anderzijds geïsoleerd in de eigen Turkse gemeenschap die weinig begrip heeft voor jouw autisme.

Ik ben niet alleen dankbaar. Ik heb ook bewondering voor jou. Je hebt jouw kwetsbaarheid tot een kracht gemaakt. Met die kracht heb je bij jezelf waarschijnlijk heel wat oude wonden opengereten. Om de lezer te doen begrijpen welke moeilijke opdracht je jezelf hebt opgelegd: zichtbaar te zijn voor jouw gemeenschap. Misverstanden, vertrouwensbreuken, onbegrip, pesterijen, … je laat ze allemaal, ongenadig voor jezelf, aan bod komen.

Birsen, jij schreef een origineel standaardwerk over autisme. Vanuit jouw beleving leer je ons de wereld zien zoals jij die ervaart. Geen lijst van kenmerken, signalen, ‘symptomen’ of hoe je ze ook wilt noemen, kan beter weergeven wat autisme voor iemand met autisme betekent. Als hulpverlener voelde ik me heel klein na het lezen van jouw boek. Omdat mijn kennis van autisme niet opweegt tegen jouw verhaal. Je schreef niet alleen het verhaal van iemand met autisme in een allochtone cultuur. Neen. Je schreef in grote mate het verhaal van iedereen met autisme. Ik ben ervan overtuigd dat ook veel autochtone mensen in Vlaanderen en Nederland blij zijn met jouw boek. Nu ja, wat is autochtoon en allochtoon. Voor mij ben je even autochtoon als ik en ben ik even allochtoon als jij.

Met heel veel respect